ถงไม่กล้าสบตาเขา นางรีบก้มศีรษะหมอบตัวลง “ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ! เพียงแต่เรื่องนี้มีเรื่องราวภายในได้โปรดนายท่านสี่…”
“จะมีเรื่องราวภายในอันใดกัน!” นายท่านสี่ไม่ต้องการฟังจึงพูดตัดคำพูดของนาง “เจ้าเป็นสาวใช้ของตระกูลหมิง ไม่รู้กฎภายในตระกูลหมิงหรืออย่างไร ถึงได้กล้าพูดจาเป่าหูเจ้านายให้ทำเรื่องคาถาหมอผีเช่นนี้ คนที่สมควรโดนโบยเป็นคนแรกก็คือเจ้า!”
พูดจบเขาก็โบกมือ “จับหญิงแก่ผู้นี้ไปโบยซะ!” เด็กรับใช้ตอบรับแล้วเดินมาดึงแม่นมถงขึ้น
พอเห็นแบบนั้นฮูหยินสามก็ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ นางพูดเสียงดัง “ช้าก่อน! ” นางเดินออกจากศาลามาหยุดห่างจากนายท่านสี่ประมาณสิบก้าว “น้องสี่ ท่านเป็นน้องสามี ข้าเป็นพี่สะใภ้ ไม่ว่าข้าจะทำผิดแค่ไหนก็ไม่มีเหตุผลที่ท่านจะมาทุบตีแม่นมคนสนิทของข้า! ”
สายตาที่เฉียบคมของนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงหยุดลงบนใบหน้าของนาง เขาพูดอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้สามรู้ตัวด้วยหรือว่าตัวท่านทำผิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินสามก็ขมวดคิ้วแน่น “น้องสี่ ท่านไม่จำเป็นต้องพูดจาข่มเช่นนี้หรอก หากท่านไม่พอใจพวกเราก็มาคุยด้วยเหตุผลกันได้ พาคนบุกเข้ามาทั้งตีทั้งทุบในสวนของแม่หม้ายเช่นนี้ ฟังดูดีแล้วหรือ”
“เหตุผลงั้นหรือ!” นายท่านสี่พยักหน้า “ดี งั้นพวกเรามาคุยกันด้วยเหตุผล พี่สะใภ้สาม ท่านเป็นหญิงที่เก่ง มีความสามารถ ท่านจำกฎของตระกูลหมิงได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าจำได้ แต่…”
นายท่านสี่ไม่ให้โอกาสนางพูด “ท่า
