วไปเลย ท่านอาสี่จริงๆ แล้วเป็นคนดี เขาแค่เป็นคนขี้หงุดหงิด”
หมิงเวยไม่อยากให้นางเป็นกังวลจึงพยักหน้า
ฮูหยินสามยืนยันกับบุตรสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่เป็นอะไร จากนั้นจึงหันไปอีกทางแล้วพูดว่า “ตัวฝู พาคุณหนูไปพักผ่อน” พอนึกได้ว่าตัวฝูเองก็ตกใจกับเรื่องเมื่อสักครู่ด้วยจึงเรียกสาวใช้อีกสองนาง “พวกเจ้าคอยไปเฝ้าดูหน่อย”
เด็กรับใช้ที่สวนอวี๋ฟางจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดี เพียงสั่งไม่กี่คำ อะไรที่ควรเก็บก็เก็บหมด ใครควรออกไปก็ไป
ฮูหยินสามเดินกลับห้องแล้วไปนั่งรอในพื้นที่ฝั่งตะวันออกของห้องซึ่งใช้เป็นห้องอ่านหนังสือ เวลาผ่านไปไม่นาน แม่นมถงก็เดินเข้ามา
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านสี่…” ฮูหยินสามโบกมือ “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล พูดแค่เรื่องของท่านเทพธิดาเถอะ”
แม่นมถงทำได้เพียงอดทนและรายงานให้นางฟัง “ท่านเทพธิดาบอกว่าผู้คนในลัทธิเต๋านั้นลึกลับนางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาได้ที่ไหน”
ฮูหยินสามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สิ่งนั้นจะอยู่ได้นานแค่ไหน”
“การผนึกหยินชี่มักจะอยู่ได้ประมาณสามถึงห้าเดือนเจ้าค่ะ” ฮูหยินสามพยักหน้า “แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะไปเสวียนตูกวาน[1]ที่เมืองหลวง”
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงยังกังวล “ก่อนหน้านี้เราเชิญท่านเทพธิดา ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตพวกเราจึงทำ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป ต้องให้พวกนายท่านออกหน้าให้ แต่กฎของตระกูลที่ตั้งเอาไว้แบบนั้นแล้วยังท่าทีของนายท่านสี่อีก เกรงว่านายท่านคนอื่นๆ จะไม่อนุญา
