ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เอาของไร้สาระพวกนี้ออกไปจากที่นี่ให้หมด! หลังจากนี้แจ้งให้ข้าทราบด้วย แต่คงไม่จบด้วยดีเช่นนี้หรอก”
พอสั่งการเสร็จ นายท่านสี่ก็จ้องไปที่ฮูหยินสามอีกครั้ง “ถ้าพี่สะใภ้สามคิดว่าข้าผิดก็ไปฟ้องกับท่านป้าได้เลย! มีอุบายอะไรข้าก็จะรับมัน! แต่ข้าขอเตือนท่าน พี่สะใภ้ช่วยฟังให้ขึ้นใจ ท่านเป็นหญิงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อชายที่รัก เห็นแก่ชื่อเสียงของพี่สาม โปรดดูแลตัวเองให้ดีและอย่าทำลายประเพณีตระกูลหมิงของพวกเราด้วย!”
พูดจบนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงก็พาเด็กรับใช้แบกโต๊ะบูชาและสิ่งของอื่นๆ เดินจากไป แม่นมถงตัวสั่นด้วยความโกรธ
คนเป็นน้องสามีพูดกับพี่สะใภ้แบบนี้ได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่เขาก็ควรจะสุภาพกับหญิงหม้ายมิใช่หรือ มาชี้หน้าหาว่าทำลายประเพณีของตระกูลเช่นนี้ ถ้าเกิดฮูหยินสามเป็นคนจิตใจอ่อนไหว นางมิต้องฆ่าตัวตายเลยหรืออย่างไร
โชคดีที่ฮูหยินสามสงบอารมณ์ได้นานแล้ว ตอนถูกน้องสามีต่อว่าต่อหน้าเด็กรับใช้นางจึงทำได้แค่ยิ้มอย่างใจเย็น “เก็บข้าวของพวกนี้เถอะ อะไรควรทำก็ทำไป”
นางปลอบโยนแม่นางหลิว “ทำท่านเทพธิดาตกใจเสียแล้ว แม่นมพาท่านเทพธิดาไปพักดื่มชาให้หายตกใจที่นั่นเถิด”
“เจ้าค่ะฮูหยิน” แม่นมถงเข้าใจดีจึงเข้าไปคุยกับแม่นางหลิว “ท่านเทพธิดา เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
รอพวกนางเดินจากไป ฮูหยินสามจึงหันไปมองบุตรสาวอย่างละเอียดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เสี่ยวชีอย่ากลั
