ดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั้งกาย ตัวฝูนั่งบนพื้นด้วยความว่างเปล่าและยังคงอยู่ในท่าเดิม
เสียงรอบข้างเงียบสงัด ผ่านไปชั่วขณะจึงได้ยินเสียงของแม่นมถง “เร็วเข้า รีบไปช่วยพยุงท่านเทพธิดา ตัวฝู!”
เหล่าสาวใช้แม่บ้านเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน ต่างแยกย้ายกันวิ่งไปหา
หลังจากได้รับการช่วยเหลือกลับไปที่เรือนและจิบน้ำชาไปอึกใหญ่ ตัวฝูจึงได้ฟื้นคืนสติ นางเหงื่อท่วมกาย แต่ความรู้สึกเย็นเยือกที่ต้องเผชิญหน้ากับเงา ยังคงทำให้นางรู้สึกหนาวลึกไปถึงหัวใจ
มือคู่หนึ่งยื่นมากอดนาง ตัวฝูเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นคุณหนูกำลังยิ้มให้ ช่างงดงามเหลือเกิน
“ตัวฝูกล้าหาญมาก” นางพูดเบาๆ
“คุณหนู” ตัวฝูอยากจะเอ่ยว่าเคราะห์ดีนักที่ได้สร้อยข้อมือเส้นนี้ นางมองไม่เห็นแสงสีทองแต่ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก ก็สงสัยว่าตนนั้นเข้าใจผิด
สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นเพียงสิ่งที่คุณหนูถักขึ้นมาเล่นๆ ปมที่ถักอย่างยุ่งเหยิงไม่สวยงามจะสามารถมีพลังแบบนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่างแม่นางหลิวก็มีจิตใจที่มั่นคง
“ท่านเทพธิดา สิ่งนั้นได้ถูกเก็บไปรึยัง” แม่นมถงถามอย่างใคร่รู้
แม่นางหลิวปาดเหงื่อที่ศรีษะของนางพลางกล่าวว่า “แม่นม สิ่งนั้นร้ายกาจเกินไป ข้าไม่อาจต่อกรกับมันได้”
“นี่ท่านหมายความว่ามันยังอยู่งั้นรึ” แม่นมถงตกใจ
“ยังอยู่” แม่นางหลิวมองไปยังต้นหลิวที่อยู่ริมทะเลสาบ สา
