หมิงเวยรู้สึกคอแห้งผากจึงตื่นขึ้นกลางดึก
ตอนนี้ยังคงเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเย็นในตอนกลางคืนยังคงหนาวจัด เตาผิงในห้องร้อนจนตัวนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ
นางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วทันใดนั้นก็มีคนลุกขึ้นมา
“คุณหนู ปวดเบาหรือเจ้าคะ หรือว่าอยากดื่มน้ำ”
หมิงเวยยกเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขึ้นแล้วมองสาวใช้ท่ามกลางแสงยามค่ำคืนที่มืดสลัว
สาวใช้นางนี้มีอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี อยู่ในวัยที่เหมาะสมในการออกเรือน ใบหน้าเกินครึ่งของนางเต็มไปด้วยจุดดำซึ่งดูน่าเกลียดมาก
การที่จะได้มาเป็นสาวใช้ตระกูลขุนนาง อย่างแรกต้องดูที่หน้าตาผิวพรรณ จึงเป็นเรื่องแปลกที่มีสาวใช้หน้าตาน่าเกลียดมาปรนนิบัติรับใช้เช่นนี้
ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีสาเหตุอื่น
สถานะของหมิงเวยในตอนนี้ คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงตระกูลใหญ่ในเมืองตงหนิง[1]
บิดาด่วนจากไป มารดาผู้เป็นหม้ายมีนางเป็นบุตรีเพียงคนเดียว
และนางยังเกิดมาไม่ฉลาดอีก
ฮูหยินสามผู้เป็นมารดาของคุณหนูเจ็ดพยายามคัดเลือกสาวใช้จากการทำนายดวงชะตาปาจื้อ[2] อย่างหนัก และแล้วสาวใช้น่าเกลียดนามว่าตัวฝูจึงได้มาอยู่ข้างกายบุตรีของนาง
หมิงเวยชี้ที่ลำคอให้นางดู
เมื่อตัวฝูเข้าใจก็รินน้ำอุ่นแล้วประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง
หลังให้คุณหนูดื่มน้ำเรียบร้อย ตัวฝูก็เอ่ยเสียงเบา “ยามโฉ่ว[3]แล้ว อาการป่วยคุณหนูเพิ่งจะดีขึ้น นอนพักต่อเถอะเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นผู้เป็นนายจ้องไปที่มุมเต
