ากเถ้าแก่เนี้ยแล้วก้มศีรษะขอบคุณ
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มและพูดว่า “แม่นางโปรดระวังตัวด้วย หิมะยังตกอยู่ ถนนก็ลื่น อย่าส่งเสียงดัง หากหิมะถล่ม เทพเจ้าคงไม่สามารถช่วยเหลือได้”
“ข้าจะจำคำแนะนำของท่านไว้”
หมิงเวยออกจากโรงเตี๊ยมแล้วเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยหิมะ
ทันทีที่นางออกไป ห้องชั้นบนหลายห้องก็เปิดออกพร้อมกัน และชายร่างใหญ่หลายคนก็ถือดาบก้าวลงมาชั้นล่าง
“พี่ใหญ่ นางขึ้นเขาไปแล้ว!”
ชายตาเดียวท่าทางดุร้ายพูดขึ้น “ไป! ตามนางไป!”
น้องเล็กพูดลังเล “หิมะตกหนักขนาดนี้ ไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ”
เมื่อมองไปยังถนนบนภูเขาที่หมิงเวยหายตัวไปเขาก็ยิ้มอย่างมุ่งร้าย “เจ้าเห็นป้ายที่เอวของนางหรือไม่ นั่นเป็นป้ายคุ้มกันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปรมาจารย์แห่งชีวิต เจ้ารู้ไหมว่าปรมาจารย์แห่งชีวิตคือใคร”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นชื่อเรียกของเสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า” น้องเล็กคนนั้นลังเล “พี่ใหญ่ พวกเราไม่ขึ้นไปได้หรือไม่”
“เหลวไหล!” ฝ่ามือของชายตาเดียวฟาดเข้าไปหนึ่งฉาด “อากาศหนาวเช่นนี้ นางอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว แต่กลับไม่ดื่มสุราเลยสักหยด ซ้ำยังดื่มแต่ยาทุกวัน นางคงไม่สบายหรือได้รับบาดเจ็บ! แล้วอีกอย่าง นางอายุมากขนาดนี้แล้ว จะมีทักษะแค่ไหนกัน ในยุทธภพไม่เคยได้ยินชื่อของนาง แต่นางกลับเป็นผู้สืบทอดที่เพิ่งถูกเลือกโดยปรมาจารย์แห่งชีวิตรุ่นก่อน หากเราแย่งป้ายคุ้มกันนั่นมาได้ เราก็จะสามารถออกคำสั่งกับเสวียนชื่อทั่วหล้
