าได้!”
คำพูดนั้นทำให้น้องเล็กรู้สึกตื่นเต้น หากพวกเขาสามารถออกคำสั่งให้กับเสวียนชื่อทั่วหล้าได้ พวกเขาก็สามารถเค้นสมองหาหนทางเข้าไปขโมยทองคำในสุสานได้สินะ
“ไปๆๆ รีบตามไปเร็ว!”
ชายร่างใหญ่กลุ่มหนึ่งรีบออกไป
เถ้าแก่เนี้ยได้ยินอย่างชัดเจน นางถอนหายใจอย่างรู้สึกสมเพช “นั่นเป็นชีวิตคนหนึ่งชีวิต แม่นางคนนั้นน่าเสียดายจริงๆ”
นางส่ายหัวและไปทำงานต่อ
ในโลกที่สับสนวุ่นวายนี้ การเอาตัวรอดให้มีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครจะมีเวลาดูแลเรื่องของคนอื่นกันเล่า
……..
ปีนเขาที่เต็มไปด้วยหิมะตลอดทาง สุดท้ายหมิงเวยก็เดินทางมาถึงไหล่เขา
เมื่อมองไปรอบๆ นางเห็นภูเขาที่มีแต่หิมะสีขาว ยากที่จะแยกแยะ
บันทึกของท่านอาจารย์เขียนไว้ว่า ใจกลางของวิชาสวรรค์อยู่ในสถานที่ภูเขาโอบล้อมพิทักษ์ มังกรทั้งห้าดื่มวารี
เขาหมางซานไม่ใช่เล็กๆ นางตัวคนเดียวคงต้องใช้เวลาสามถึงห้าเดือนในการค้นหาใจกลาง
โชคดีที่ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่าเขาเคยไหว้วานให้สหายคนหนึ่งช่วยปกป้องวิชาที่นี่ ขอเพียงหาเขาผู้นั้นเจอ ก็จะหาใจกลางพบ
มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น นางจึงหยุดฝีเท้า
ใบมีดแหลมพุ่งทะลุอากาศเข้ามาจากด้านหลัง
นางกดขลุ่ยที่เอวค้างไว้ หยิบหิมะขึ้นมาแล้วขว้างมันออกไป
หิมะนั้นเดิมทีทั้งบางและเบา แต่ที่นางโปรยออกไปนั้นเปรียบเสมือนอาวุธลับ โจมตีโดยเป้าหมายได้หลายคน
พวกโจรขโมยทองที่ตามนางมาตลอดทางล้วนโดนนางโจมตีใส่ทั้งหมด
หมิงเวยยิ้ม “เป็นพวกเจ้าเองห
