ภายในห้องทำงาน ผอ.จาง
โม่หยิงเฉินนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังแท้ จิบชาร้อนกรุ่นที่จางเผยฝูชงให้ด้วยตัวเองอย่างใจเย็น
กลิ่นหอมของใบชาชั้นดีลอยอบอวล
ตรงหน้าเขามีกองของใช้จำเป็นที่เจ้าหน้าที่เพิ่งเอามาส่ง
ชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม บัตรประจำตัวนักศึกษา และกล่องโลหะหนักอึ้งใบหนึ่ง
จางเผยฝูยิ้มหน้าบาน ประคองผลึกคริสตัลชิ้นหนึ่งยื่นให้โม่หยิงเฉินอย่างระมัดระวัง
น้องโม่… นี่คือ เคล็ดวิชาเมฆาคล้อย ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดเตรียมให้ตามคำขอของน้องครับ
เขาทำท่าเหมือนกำลังถวายเครื่องราชบรรณาการ
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
เคล็ดวิชาเมฆาคล้อยของเทียนอวิ๋นเรา ไม่เหมือนของดาดดื่นข้างนอกนะ
มันไม่มีลูกเล่นแพรวพราว ไม่เพิ่มพลังโจมตีจิตหรือป้องกันจิตอะไรทั้งนั้น
มันมีจุดเด่นแค่อย่างเดียว…
เร็ว!
ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเพิ่มพลังจิต... เร็วนรกแตก!
ถ้ายิ่งใช้คู่กับ ผลึกเมฆา ในกล่องนั่น… รับรองว่าพลังจิตพุ่งกระฉูดวันละพันลี้!
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของจางเผยฝูก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย
แต่… พี่ขอเตือนด้วยความหวังดีนะน้องชาย
พี่ไม่รู้หรอกว่าน้องจะรีบฝึกพลังจิตไปทำไม
แต่สำหรับผู้ฝึกสัตว์… การทุ่มเทเวลาให้กับการฝึกจิตมากเกินไป มันไม่ใช
