หลินเมิ่งเจี๋ยแข็งค้างไปนิดนึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอ็นดู
น้องคงจะเข้าใจผิดแล้วล่ะจ้ะ
เธออธิบายอย่างใจเย็น
จุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่อยู่ที่ลานกว้างข้างนอกนู่น เห็นเต็นท์ยาวๆ ที่คนต่อแถวเยอะๆ ไหม?
ไปตรงนั้นได้เลยจ้ะ ผอ.จางท่านงานยุ่งมาก ท่านไม่ลงมาดูแลเรื่องพวกนี้หรอก
แต่ถ้าน้องรู้จักกับท่านเป็นการส่วนตัว ไว้ค่อยมาหาท่านวันหลังนะ ช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ คนพลุกพล่าน ท่านอาจจะไม่สะดวก
เธอพูดจาดีมาก น้ำเสียงนุ่มนวล
เพราะเด็กคนนี้กล้าเอ่ยชื่อ จางเผยฝู ออกมาตรงๆ แสดงว่าต้องรู้จักกันบ้าง
แต่เธอไม่คิดไปถึงขั้นว่าเป็น เด็กเส้นพิเศษ (Special Recruit)
เพราะเด็กเส้นพวกนั้นมักจะมีเบอร์โทรส่วนตัวของ ผอ. โทรนัดแนะกันเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องมาเดินถามทางที่หน้าเคาน์เตอร์แบบนี้
โม่หยิงเฉินยืนนิ่ง ไม่ขยับ
สายตาที่มองมาทำให้หลินเมิ่งเจี๋ยเริ่มรู้สึกว่าความหวังดีของตัวเองอาจจะเสียเปล่า
เด็กคนนี้เป็นอะไร? ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?
เธอพยายามรักษามารยาท
หรือว่า… น้องมีเรื่องด่วนอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? เดี๋ยวพี่ช่วยติดต่อให้
โม่หยิงเฉินเริ่มรู้สึกรำคาญ
ตาแก่นั่นให้มาแค่ชื่อ เบอร์โทรก็ไม่ทิ้งไว้ให้
เขาถอนหายใจ หยิบมือถือขึ้นมา