การบุกตะลุยดันเจี้ยนครั้งนี้… คำว่า เร็ว ยังน้อยไปที่จะใช้บรรยาย
โม่หยิงเฉินทำหน้าที่เพียงแค่วิ่ง… วิ่งตามเส้นทางที่สั้นที่สุดที่เขาวางแผนไว้ในหัว
มอนสเตอร์ทุกตัวที่โผล่เข้ามาในระยะสายตา ล้วนถูกคลื่นสั่นสะเทือนจากต้าเซิ่งลบหายไปจากสารบบทันที
ตอนนี้โม่หยิงเฉินนึกเจ็บใจตัวเอง… ทำไมเขาถึงไม่งอกขาเพิ่มมาอีกสักสองข้างนะ?
เขาวิ่งหน้าตั้ง ปอดแทบจะระเบิด แสบไปหมดทั้งทรวงอก
ห่างออกไปข้างหน้าไม่กี่สิบเมตร
วานรยักษ์สูงสามเมตรครึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยวิธีที่ดิบเถื่อนที่สุด
ไม่มีการหลบหลีก ไม่มีการใช้เทคนิคฟุตเวิร์ค
ต้าเซิ่งเพียงแค่ย่อขาท่อนซุงอันทรงพลัง แล้วดีดตัว…
ตูม!
พื้นดินยุบตัวเป็นหลุมลึก
ร่างยักษ์พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ข้ามระยะทางร้อยเมตรในพริบตา แล้วทิ้งดิ่งลงมา
ตูมมม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
ทันทีที่เท้าแตะพื้น คลื่นกระแทกแห่งความวินาศสันตะโรที่มองไม่เห็นก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง
รัศมีหลายสิบเมตร... ราบเป็นหน้ากลอง!
ไม่ว่าจะเป็นก็อบลินสเกาท์ที่ซุ่มซ่อน หรือหน่วยลาดตระเวนที่มากันเป็นกองทัพ
พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง
ร่างเนื้อถูกบดขยี้ด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับโมเลกุล สลายกลายเป็นฝุ่นผงไปในอากาศอย่าง