าไป
ฝูงชนเริ่มส่งเสียงฮือฮา
ไอ้หนุ่มนั่นใครวะ? เข้าไปคนเดียว? ระดับนรกแตกเนี่ยนะ?
บ้าไปแล้ว! นึกว่าตัวเองเป็นใคร? เข้าไปฆ่าตัวตายชัดๆ!
เดี๋ยวนะ… ฉันคุ้นหน้าหมอนี่ เหมือนไอ้หมาป่าเดียวดายที่มาโซโล่ดันเจี้ยนทุกวัน…
ทางฝั่ง ลีแจซิน ก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวนี้
พอเห็นโม่หยิงเฉินเดินเข้าดันเจี้ยนไปคนเดียว เขาก็หัวเราะจนตัวงอ
ฮ่าๆๆ! พวกคนหลงเซี่ยมันสติแตกไปแล้วหรือไง? ส่งคนเข้าไปฆ่าตัวตายแก้เขินเหรอ?
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยบาดหู ทำให้นักศึกษาเทียนอวิ๋นหน้าดำหน้าแดง
แม่งเอ๊ย!
ฮวงเหมิงคำรามลั่น ชกกำแพงระบายอารมณ์
น้องโม่พูดถูก! จะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้!
เขากระชากแขนเสื้อสวีหงหยาง เขย่าอย่างแรง
พี่หยาง! เราลองอีกสักตั้งเถอะ!
ผมไม่เชื่อหรอกว่า 10 นาทีเราจะไล่ไม่ได้จริงๆ!
พี่หยาง! ลุยต่อเถอะครับ กลับไปแบบนี้ผมนอนไม่หลับแน่!
ใช่พี่… ลองอีกสักครั้งเถอะ
อย่างน้อยก็ได้สู้จนวินาทีสุดท้าย
เสียงเชียร์ของลูกทีมดึงสติสวีหงหยางกลับมา
เขามองตาแดงๆ ของฮวงเหมิง
มองความเจ็บแค้นและไม่ยอมจำนนบนใบหน้าเพื่อนร่วมทีม
หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความพ่ายแพ้ เริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง
ภาพแผ่นหลังของโม่หยิงเฉิน และคำว่าปาฏิหาริย์แ