“ความจริง…ความจริงฉันแค่คิดถึงตอนเด็ก ได้ออกไปเดินจับมือดูดาวกับเธอทุกวัน”
เย่เทียนเฉินรีบจับมือหลิงอวี่สวิ๋น มองไปยังหลิงอวี่สวิ๋นด้วยท่าทีแฝงความรู้สึก เรียกได้ว่าการทำเช่นนี้ทำให้ผู้หญิงไร้แรงจะต่อต้าน ในตอนนี้ทำให้หลิงอวี่สวิ๋นถึงกับตกตะลึง ทำให้หลิงอวี่สวิ๋นหน้าแดง ทำให้หลิงอวี่สวิ๋นรู้สึกถึงความสุขที่ทั้งสองมีต่อกันในวัยเด็ก เธอคิดไม่ถึงว่าตอนนี้เย่เทียนเฉินจะต้องการออกไปดูดาวด้วยกันกับเธออีก
ในใจของเด็กผู้หญิงทุกคน วัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่บริสุทธิ์ที่สุด เป็นช่วงเวลาที่พวกเธอจดจำอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณอย่างไม่อาจลบออก หลิงอวี่สวิ๋นได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉินก็จมลงสู่ความทรงจำ ยังจำได้ว่าตอนเด็กเธอกับเย่เทียนเฉินเล่นด้วยกันทุกวัน เรียนด้วยกัน เลิกเรียนพร้อมกัน เล่นเกมด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน กระทั่งนอนด้วยกัน ถูกทำโทษด้วยกัน ช่วงเวลาบริสุทธิ์เช่นนั้นเป็นวัยที่ไร้เดียงสาจริงๆ มีความสุขและเบิกบานใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทุกคืนในฤดูร้อนเย่เทียนเฉินและหลิงอวี่สวิ๋นจะแอบวิ่งออกไปปีนหลังคาเพื่อนับดาว นับดาวกันจนทั้งสองหลับไปแล้วถูกผู้ใหญ่มาพบ ย่อมต้องเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกตีอย่างหน
