ัก แต่นั่นเป็นความสุขอย่างหนึ่ง เป็นความไร้เดียงสา ในใจของหลิงอวี่สวิ๋นย่อมมีความทรงจำที่งดงามที่สุดเช่นนี้หลงเหลืออยู่
เมื่อเห็นท่าทีเขินอายจนต้องก้มหน้าของหลิงอวี่สวิ๋น เย่เทียนเฉินก็แย้มยิ้มเล็กน้อย ยังคงจับมือเล็กๆ ของหลิงอวี่สวิ๋นอยู่เช่นนี้ เปิดประตูไม้เดินออกไป นี่เป็นช่วงฤดูร้อนพอดี ในท้องฟ้ามีดาวเปล่งประกายไปทั่ว ในตอนที่หลิงอวี่สวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวเหล่านั้นบนท้องฟ้า มุมปากของเธอก็เผยรอยยิ้มหวานออกมา
ตั้งแต่ที่พวกมัตสึโมโตะชิโมะเค็นแห่งสำนักโฮคุชินอิตโตริวลอบสังหารตระกูลหลิง ฆ่าน้องชายของหลิงอวี่สวิ๋นและย่าขู่ไปแล้ว หลิงอวี่สวิ๋นก็โศกเศร้าเสียใจมาโดยตลอด แต่เธอก็พยายามฝืน เนื่องจากเธอยังต้องดูแลพ่อที่เสียแขนขวาไป หลังจากที่มาถึงค่ายใหญ่ของกองทัพขุนพลระดับทัพฟ้าก็ไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัยให้เป็นห่วงอีก เพียงแต่เมื่อหลิงอวี่สวิ๋นคิดถึงปู่ที่อยู่ประเทศ M ทุกคืนยังคงนอนไม่หลับ เธอกลัวว่าปู่จะถูกรัฐบาลประเทศ M ที่ไร้ยางอายฆ่าตาย ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากมาถึงที่นี่ หยางอี้และชิงหู่ก็บอกกับพวกเขาสองพ่อลูกว่าให้อยู่แต่ในบ้าน อย่าได้เดินไปไหนตามใจ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งอาทิตย
