์ที่หลิงอวี่สวิ๋นเดินออกมาจากบ้านไม้
“ทิวทัศน์สวยงามมีให้ชื่นชม อยู่แต่ในบ้านก็มองไม่เห็นหรอก” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“อืม นานแล้วที่ไม่ได้ดูดาวด้วยกันเหมือนตอนเด็ก ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว นายไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ!” หลิงอวี่สวิ๋นหันมามองเย่เทียนเฉินด้วยดวงตาเปล่งประกาย
เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะชะงักไป ไม่เปลี่ยน? ดูเหมือนว่าตนจะเปลี่ยนไปมากนะ หลายปีมานี้หลิงอวี่สวิ๋นอยู่ที่ประเทศ M ส่วนตนอยู่ในประเทศจีน คิดๆ ดูแล้วอย่างน้อยก็ไม่ได้เจอกัน 10 ปีแล้ว แม้ความรู้สึกระหว่างทั้งสองจะยังคงเดิม ยังคงมีความสนิทดังเพื่อนวัยเด็ก แต่อย่างน้อยก็มีความเปลี่ยนไปบ้าง นั่นก็คือต่างโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว!
“ดูเหมือนฉันจะโตมาหน้าตาดีไม่น้อย!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วหัวเราะ
หลิงอวี่สวิ๋นอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มๆ มองไปยังเย่เทียนเฉิน กรอกตาครั้งหนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้หมายถึงรูปลักษณ์ภายนอก แต่หมายถึงนิสัยของนายต่างหาก ยังเหลาะแหละเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”
“อ้อ!” เย่เทียนเฉินเองก็แย้มยิ้มเล็กน้อย ในจุดนี้เขาเห็นด้วย ตั้งแต่ที่ตนได้มาเกิดใหม่ในร่างของเย่เทียนเฉินที่โลกนี้ เย่เทียนเฉินก็พบว่านิสัยอันธพาลขอ
