กไป ในใจคิดว่าเมื่อครู่ไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินก็เมาหัวทิ่มเหมือนกันเหรอ? ทำไมสร่างเมาเร็วขนาดนี้? เป็นไปไม่ได้มั้ง?
“เทียนเฉิน นาย นายไม่เมาเหรอ?” หลิงอวี่สวิ๋นเดินมาเบื้องหน้าเย่เทียนเฉินแล้วกล่าวถามด้วยความสงสัย
“เมาแล้ว แต่ก็สร่างเมาแล้ว” เย่เทียนเฉินหัวเราะ
“สร่างเมาแล้ว? เร็วขนาดนี้เชียว?” หลิงอวี่สวิ๋นรู้สึกไม่เชื่ออย่างชัดเจน คนเราจะสร่างเมาหลังจากที่ดื่มเหล้าอู่เหลียงเย่ไปแค่ไม่เกิน 20 นาทีได้เหรอ
“ไม่ได้เร็ว แต่ไม่ได้ดื่ม…”
เย่เทียนเฉินหัวเราะเจ้าเล่ห์ ชี้ไปที่คื้น คบว่าในถังขยะบริเวณตำแหน่งที่เขานั่งเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า ดูแล้วคงมีเหล้าอยู่ครึ่งถัง ที่แท้เย่เทียนเฉินไม่ได้ดวลเหล้ากับหลิงเยว่ เขาดื่มเหล้าลงไปแต่ก็ใช้คลังคิเศษขับออกมาทางมืออย่างลับๆ ดังนั้นเมื่อครู่ที่เมาจนสลบไปบนโซฟาเป็นการที่เย่เทียนเฉินแสร้งทำออกมา คนคนนี้คงว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วจริงๆ
“เจ้าบ้านี่ ถึงกับหลอกค่อฉันเชียว…” หลิงอวี่สวิ๋นกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินแล้วคูดขึ้น
“ไม่ได้หลอก แต่วันนี้ฉันมีเรื่องต้องทำ ไม่งั้นจะต้องดวลเหล้ากับค่อเธอสักยกแน่!” เย่เทียนเฉินคูดด้วยรอยยิ้ม
““มีเรื่องอะไรต้องทำ?” หลิงอวี่สวิ๋
