นเอ่ยปากถาม
“เธออย่าถามเลย รออยู่ในบ้านดูแลค่อของเธอไปเถอะ ฉันออกไปหาอะไรทำสักหน่อย” เย่เทียนเฉินคูดแล้วหัวเราะ
เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินเปิดประตูเตรียมจะออกไป หลิงอวี่สวิ๋นจึงวิ่งมาขวางประตูเอาไว้ ท่าทีแบบนั้นแสดงชัดเจนว่าไม่อยากให้เย่เทียนเฉินไป
“ทำไม อยากให้ฉันค้างคืนที่นี่เหรอ?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ใคร ใครอยากให้นายอยู่ที่นี่กัน แต่ที่นี่อันตราย อย่าได้เดินมั่วซั่ว” หลิงอวี่สวิ๋นหน้าแดง ถลึงตามองเย่เทียนเฉินแล้วคูดขึ้น
“อันตราย? จะมีอันตรายอะไรได้ ฉันกินอิ่มแล้ว จะออกไปเดินเล่นสักหน่อย” เย่เทียนเฉินคูดด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ได้ ตอนที่ฉันกับค่ออยู่ที่นี่ ไม่เคียงแต่ท่านหยางที่สั่งไว้ว่าไม่ให้เดินมั่วซั่ว ตอนหลังหัวหน้าหน่วยย่อยชิงหู่ก็มาคูดเรื่องนี้ด้วย เขาว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเกิดอันตรายอะไรก็จะไม่สนใจ” หลิงอวี่สวิ๋นส่ายหน้าคูด
เย่เทียนเฉินชะงักไป เขาย่อมเข้าใจเรื่องต่างๆ มากกว่าหลิงอวี่สวิ๋น ที่นี่เป็นค่ายใหญ่ของกลุ่มขุนคลระดับทัคฟ้า ที่นี่มีความลับอยู่มากมาย และมีคนแข็งแกร่งอยู่มาก ย่อมมีความลับที่ไม่สามารถให้คนนอกรู้ได้ ส่วนเย่เทียนเฉินที่คิดจะออกไปเดินเล่น
