เฉินพูดขัดคำพูดของหลิงอวี่สวิ๋น
“เทียนเฉิน…”
“ถ้ากินไม่อิ่ม ฉันก็ไม่มีแรงไปช่วยปู่ของเธอที่ประเทศ M นะ อีกอย่าง ฉันก็ไม่คุ้นเคยกับตระกูลหลิงของพวกเธอ เธอควรเล่าสถานการณ์ในตระกูลหลิงของเธอให้ฉันฟังคร่าวๆ หน่อยหรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินส่ายหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินประโยคนี้ของเย่เทียนเฉิน หลิงอวี่สวิ๋นที่เดิมทีมีสีหน้ากังวล ตอนนี้กลับหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา เผยรอยยิ้มสว่างไสวออกมาโดยพลัน เพราะเธอเชื่อใจเย่เทียนเฉิน ในส่วนลึกของจิตใจของเธอเชื่อมั่นในผู้ชายคนนี้ เธอรู้ว่าขอเพียงเย่เทียนเฉินยอมลงมือจะต้องช่วยปู่ของเธอกลับมาได้แน่ ตอนนี้เย่เทียนเฉินพูดแบบนี้เท่ากับว่าเป็นการรับปากแล้ว หลิงอวี่สวิ๋นจะไม่ดีใจได้อย่างไร!
“ไปเถอะ ฉันหิวมากแล้ว ปัญหาบางอย่างก็คิดตอนหิวไม่ได้!” เย่เทียนเฉินมองไปยังหลิงอวี่สวิ๋นแล้วพูดหยอกล้อ
“อื้อ!” หลิงอวี่สวิ๋นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง วิ่งเหยาะๆ ตามเย่เทียนเฉินไป
เย่เทียนเฉินมองหลิงอวี่สวิ๋น ผู้หญิงคนนี้เติบโตเป็นเพื่อนเล่นกับเขามาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองมีความเข้าใจกันโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปาก เขาไม่สนใจตระกูลหลิงได้ แต่ไม่สนใจหลิงอวี่สวิ๋นไม่ได้ ถ้าหากใคร
