ใจออกมา มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ผมเข้าใจได้ มีอะไรก็พูดมาเถอะ ผมรู้สึกง่วงอยากจะนอนแล้ว!” เย่เทียนเฉินพูดกับหลิงเยว่ด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ว่าจะยังไงฉันก็หวังว่านายจะช่วยตระกูลหลิงของพวกเราสักครั้ง ต่อให้เป็นการเห็นแก่หน้าอวี่สวิ๋นก็ตาม ฉันรู้ว่านายมีความสามารถ ฉันไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ …” หลิงเยว่ส่ายหน้าพูด
เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไร ยังคงหลับตาต่อไป เขาไม่อยากพูดอะไรกับหลิงเยว่โดยสิ้นเชิง สำหรับหลิงเยว่ เย่เทียนเฉินไม่อยากสนใจอะไรเขาเลย หากไม่ใช่เพราะหลิงอวี่สวิ๋น วันนี้เขาคงไม่มาที่นี่
เสียงพรึ่บดังขึ้น ชั่ววินาทีต่อมา หลิงเยว่ถึงกับคุกเข่าลงบนพื้น มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดว่า “ขอร้องล่ะ ช่วยพ่อของฉันด้วย!”
“นี่ลุง รีบลุกขึ้นเถอะ รีบลุกขึ้นเร็ว ผมแค่ล้อเล่นกับคุณเท่านั้น ผมรับปากอวี่สวิ๋นไปแล้วว่าจะช่วยพวกคุณ!” เย่เทียนเฉินก็คิดไม่ถึงว่าคนที่มีตำแหน่งฐานะอย่างหลิงเยว่จะคุกเข่าให้ตน นี่ทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ
หลิงเยว่ถูกเย่เทียนเฉินประคองขึ้นมา เขามองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แก่แล้ว แก่แล้ว ไม่ควรใช้สายตาและวิธีการในสมัยก่อนมาปฏิบัติกับ
