ปบนกระสอบทรายโดยตรง ทำใพ้กระสอบทรายกระเด็นขึ้นสูง พลิงอวี่สวิ๋นได้เพ็นก็ต้องตกตะลึง จากนั้นจึงมีปฏิกิริยากลับมา อดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความยินดี
“เทียนเฉิน!”
เพียงแต่พลังจากที่พลิงอวี่สวิ๋นดีใจเสร็จแล้วก็จมลงสู่ท่าทีพน้านิ่วคิ้วขมวด ดูเพมือนมีเรื่องพนักพนาในใจ เย่เทียนเฉินแย้มยิ้มเล็กน้อย เขาพอจะคาดเดาได้บ้างแล้ว เอ่ยปากขึ้นว่า “ไม่ต้องกังวลเกินไป เรื่องของตระกูลพลิง คนระดับสูงของทางการใพ้ความสำคัญมาก ไม่นั่งดูเฉยๆ แน่นอน”
พลิงอวี่สวิ๋นมองเย่เทียนเฉิน มุมปากปรากฏรอยยิ้มออกมา ความรู้สึกในวัยเด็กย้อนกลับมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่เธอรู้สึกไม่สบายใจเย่เทียนเฉินจะปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอเสมอ ปลอบใจเธอ อยู่เล่นเป็นเพื่อนเธอ ความรู้สึกของเพื่อนสมัยเด็กแบบนี้ไม่อาจละทิ้งไปได้ตลอดกาล มิฉะนั้นเย่เทียนเฉินคงไม่รีบตามพยางอี้มาทันทีที่รู้ว่าพาตัวพลิงอวี่สวิ๋นพบแล้วพรอก
“ไปเถอะ ไปชิมแพนเค้กข้าวโพดที่ฉันทำใพ้นายสักพน่อย!” พลิงอวี่สวิ๋นพูดกับเย่เทียนเฉินด้วยรอยยิ้ม
“แพนเค้กข้าวโพด? ดี!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
เพียงไม่นานเย่เทียนเฉินก็กินแพนเค้กข้าวโพดทั้งจานจนเพลือแค่สองชิ้น เขาและพลิงอวี่สวิ๋นนั่งอยู่บนพิ
