ื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน หยางอี้แทบไม่อยากจะเชื่อ กระทั่งทหารที่ทำหน้าที่ขับรถก็มีเหงื่อไหลออกมาเต็มหน้า ถึงกับถามหาของกินจากคนระดับลูกพี่ใหญ่ในวงการทหาร คนที่ทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ บนโลกใบนี้เกรงว่าจะมีแค่เย่เทียนเฉินคนเดียวแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย เพิ่งจะปะทะอารมณ์กับหลีเจี่ยนที่มีอารมณ์ร้อนที่สุดซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำระดับสูงเพียงไม่กี่คนของทางการ ตอนนี้ถึงกับมีอารมณ์มาหาของกินแล้ว
“ไม่มี นายถึงกับไปทะเลาะกับหลีเจี่ยน รู้หรือเปล่าว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหน?” หยางอี้ถามอย่างไม่สบอารมณ์
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม หลานของเขาหาเรื่องผมก่อน ผมไม่ฆ่าหลีซิ่น หลีเจี่ยนก็ควรดีใจแล้ว!” เย่เทียนเฉินเอ่ยปากพูดอย่างเรียบเฉย
หยางอี้มองเย่เทียนเฉิน อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบนใบหน้าเคร่งขรึม ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงว่านายจะหยุดอารมณ์ร้อนของหลีเจี่ยนได้ คงมีแค่นายคนเดียวจริงๆ ”
“ผมก็แค่เกิดมาหล่อเท่านั้นแหละ” เย่เทียนเฉินพูดจาไร้สาระ
“ฉันไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระกับนายหรอก คราวนี้ฉันมาเพราะมีคนคนหนึ่งต้องการพบนาย” หยางอี้เอ่ยปากพูด
“ใครครับ? ผมยุ่งมาก คนธรรมดาก็อย่าไปพบเถอะ
