เทียนเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง ไอ้หนูนี่สบายอารมณ์ดีจริงๆ ถึงกับยังมีอารมณ์จิบชา เหมือนกับรอให้ตนมาอย่างไรอย่างนั้น มาเพื่อจัดการเรื่องของเขาโดยเฉพาะ
“เย่เทียนเฉิน นายก่อเรื่องพอหรือยัง จะช่วยให้หลีซิ่นฟื้นหรือเปล่า?” หยางอี้มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน พูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ผมยังยุ่งอยู่ ไม่มีเวลาว่างมาเสียเวลาที่นี่หรอก ถ้าท่านหลีไม่รับประกันว่าหลังจากหลานชายของเขาฟื้นขึ้นมาแล้วจะไม่ไปหาเรื่องตระกูลเย่และผมอีก ผมก็ไม่มีทางลงมือหรอกนะครับ?”
“แก…นี่แกกำลังขู่ฉัน…” หลีเจี่ยนมองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างดุดัน
การมาถึงของหยางอี้ทำให้หลีเจี่ยนคิดไม่ถึงจริงๆ ต่อให้เขาจะมีอารมณ์บ้าดีเดือดขนาดไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางอี้ก็ยังต้องรู้จักชั่งน้ำหนัก จะอย่างไรหยางอี้ก็เป็นบุคคลระดับเดียวกับเขา ถ้าล่วงเกินหยางอี้ วันเวลาในภายภาคหน้าของตระกูลหลีของเขาหลีเจี่ยนคงไม่ดีแน่ จะอย่างไรเขาก็อายุมากแล้ว ขาข้างหนึ่งลงไปอยู่ในโลงแล้ว ถ้าล่วงเกินหยางอี้ หากเขาหลีเจี่ยนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว อาศัยเพียงหลีซิ่นหลานชายไม่เอาไหนของตน ทั้งยังมีน
