ประตูห้องทำงานของหลีเจี่ยนถูกผลักออก พบว่าชายผู้มีใบหน้าเหลี่ยมสวมชุดทหารคนหนึ่งเดินเข้ามา หลีเจี่ยนเห็นคนคนนี้ก็ชะงักไป หวังเฟิงรีบทำวันทยาหัตถ์อย่างทหาร ส่วนเย่เทียนเฉินกลับยู่ปากจิบชาต่อไป คนคนนี้ก็คือหยางอี้ เป็นลูกพี่ใหญ่ในวงการเช่นเดียวกับหลีเจี่ยน นับว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์เท่าเทียมกัน เพียงแต่หลีเจี่ยนอายุมากกว่าหยางอี้เล็กน้อย
“หยางอี้ คุณมาทำอะไร?” หลีเจี่ยนถามเสียงเย็น
หยางอี้มองไปยังหลีเจี่ยน ใบหน้าที่เดิมทีเคร่งขรึมฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย จะอย่างไรหลีเจี่ยนก็นับว่าเป็นผู้อาวุโส เป็นชายชราที่สร้างผลงานสำคัญมากมายให้แก่ประชาชนและประเทศชาติมาชั่วชีวิต เพียงแต่อารมณ์บ้าดีเดือดเช่นนี้บางครั้งก็ทำให้คนอื่นรับไม่ไหว ถ้าจะพูดถึงนิสัย หลีเจี่ยนเปิดเผยตรงไปตรงมากจริงๆ
“ท่านหลี เรื่องระหว่างซิ่นเอ๋อร์กับเย่เทียนเฉินผมเองก็รู้มาบ้าง ทุกคนถอยกันคนละก้าวแล้วช่างมันเถอะ!” หยางอี้เอ่ยปากพูด
“ถอยคนละก้าว? ช่างมัน? ซิ่นเอ๋อร์ของผม จนถึงตอนนี้ก็ยังสลบไม่ฟื้น หมอเฉพาะทางที่เก่งที่สุดในประเทศก็รับมือไม่ได้ คุณจะให้ผมถอยคนละก้าวเหรอ?” หลีเจี่ยนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
ตอนนี้เอง หยางอี้มองไปยังเย่
