งเย่เทียนเฉินด้วยสายตาดุดันแล้วเอ่ยถาม
ภาพที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดนี้ทำให้เส้นประสาทของหวังเฟิงตึงเครียดไม่น้อย เดิมทีคิดว่าหลีเจี่ยนและเย่เทียนเฉินจะคุยกันดีๆ อย่างน้อยก็ไม่ตะโกนว่าจะฆ่าจะแกงกัน ไหนเลยจะรู้ว่ายังไม่ทันนั่งลงก็เป่าเคราถลึงตาขึ้นมาแล้ว อารมณ์ของสองคนนี้ คนหนึ่งเรียกได้ว่าเป็นกระทิงรุ่นเด็ก อีกคนเป็นกระทิงรุ่นใหญ่ ไม่ว่าใครก็ดุดัน ไม่ว่าใครก็ไม่ยอมถอย บอกว่าจะลงมือก็ลงมือ
“ผมไม่ได้ข่มขู่คุณ ผมกำลังเตือนคุณ!” เย่เทียนเฉินพูดเสียงเย็น
“ต่อต้านแล้ว แกต่อต้านฉันเหรอ รนหาที่ตาย” หลีเจี่ยนตะโกน เขวี้ยงถ้วยชาด้านหน้าลงพื้นจนแตกเป็นชิ้นๆ
ความจริงทำให้ผู้คนคิดไม่ถึงเลย หลังจากที่เย่เทียนเฉินและหลีเจี่ยนปะทะกันในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อครู่นี้ก็ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะสงบลงมาก ดูเหมือนว่าเรื่องจะแก้ไขได้สมบูรณ์แล้ว บางทีเรื่องสำคัญก็คือขอเพียงเย่เทียนเฉินช่วยหลีซิ่น เรื่องนี้ก็จะไม่มีปัญหาอะไรมากมาย คำพูดของหลีเจี่ยนก็ผ่อนคลายลงมาก อย่างน้อยก็ไม่ถามไถ่อะไร ไหนเลยจะรู้ว่าเท้าหน้ายังไม่ลง เท้าหลังก็ระเบิดต่อสู้กันขึ้นมาอีกแล้ว รุนแรงกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก
เสียงปังดังขึ้น ตอนนี้เอง
