ทียนเฉินนั่งก็มาถึงเขตบ้านพักทหารแห่งหนึ่ง หวังเฟิงและเย่เทียนเฉินลงจากรถ ตลอดทางเย่เทียนเฉินและหวังเฟิงสนทนากันได้ไม่เลวเลย เดิมทีทั้งสองก็ไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน ตรงกันข้าม ยิ่งคุยก็ยิ่งรู้สึกได้กำไร ถ้าไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินมีนิสัยทำตามหลักการโดยไม่สนใจใคร ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเฟิงจำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของหลีเจี่ยน ไม่แน่ว่าทั้งสองคงไปดื่มเหล้าด้วยกันแล้ว
“คุณเย่ ท่านหลีค่อนข้างอารมณ์ร้าย นิสัยตรงไปตรงมา ดีที่คุณไม่ได้ทำอะไรหลีซิ่น ถ้ายอมได้ก็ยอมเถอะ” หวังเฟิงเริ่มชอบเย่เทียนเฉินขึ้นทีละน้อย ดังนั้นจึงกล่าวเตือนด้วยความหวังดี
“ขอบคุณหัวหน้าหวัง แต่ผมก็มีนิสัยตรงไปตรงมา คงต้องดูกันแล้วว่าจะพูดจาดีๆ กับท่านหลีได้หรือเปล่า” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“เชิญเถอะ!” หวังเฟิงไม่ได้พูดอะไรอีก ทำท่าผายมือเชิญ
ในตอนที่เย่เทียนเฉินและหวังเฟิงเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่พักของทหารหลังนี้ รอบด้านพลันมีทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดพร้อมด้วยอาวุธปืนสี่คนพุ่งเข้ามา เดินตามมาด้านหลัง เย่เทียนเฉินมองไปเล็กน้อย พูดกับหวังเฟิงด้วยรอยยิ้มว่า “ผมไม่ชอบให้คนอื่นตามหลัง โดยเฉพาะคนที่มีปืน จะทำให้ผมมีความรู้สึกอยากฆ่าพวกเขาให้
