พูดด้วยรอยยิ้ม
“แกขู่ฉันเหรอ? ที่นี่แกไม่มีสิทธิ์พูด แกเป็นแค่คนตายคนหนึ่ง” หลีเจี่ยนมองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างดุดัน
เย่เทียนเฉินไม่ได้ตอบหลีเจี่ยนทันที แต่นั่งลงบนโซฟาด้านข้างด้วยท่าทีสบายอารมณ์เป็นอย่างมาก ไม่เก็บคำพูดของหลีเจี่ยนไปใส่ใจแม้แต่น้อย เขากล้ามาถึงที่นี่ย่อมมีวิธีกลับไปอย่างปลอดภัย แน่นอน หากสามารถพูดคุยกับหลีเจี่ยนดีๆ ได้ก็ไม่เลว จะอย่างไรนี่ก็เป็นผู้อาวุโสที่ควรค่าแก่การนับถือคนหนึ่ง เพียงแต่ไม่ว่าใครก็มีห่วงที่ตัดไม่ขาด หลีซิ่นเป็นหลานเพียงหนึ่งเดียวของหลีเจี่ยน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลี หลีเจี่ยนจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องปกติ มิฉะนั้นเย่เทียนเฉินคงไม่พูดมากขนาดนี้ เดิมทีเขาก็เป็นคนไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ทำตามหลักการโดยไม่สนใจใคร ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ยุ่งย่ามกับเขาไม่ได้ แม้หลีเจี่ยนจะควรค่าแก่การนับถือแต่ก็มาวุ่นวายกับเขาไม่ได้
“หิวน้ำจัง ท่านหลี ให้คนไปเทน้ำดื่มมาให้ผมหน่อยได้หรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้ม
“ทหาร จับตัวเย่เทียนเฉินไปยิงประหาร” หลีเจี่ยนออกคำสั่งเสียงเย็น
เมื่อหลีเจี่ยนออกคำสั่ง ทหารหน่วยรบพิเศษถือปืนทั้งสองคน
