องเย่เทียนเฉิน เขาคิดไม่ถึงว่าหวังเฟิงจะพาเย่เทียนเฉินกลับมาเช่นนี้ ดูท่าทางเรื่องราวคงไม่ง่าย แม้หลีเจี่ยนจะมีนิสัยบุ่มบ่ามดุดันและโกรธง่าย แต่ก็ไม่ใช่คนไร้สมอง พลันนั้นจึงพูดเสียงเข้ม “พามาที่นี่ทำอะไร ลากไปฆ่าซะ”
เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา หวังเฟิงก็ชะงักไป คิดไม่ถึงว่าหลีเจี่ยนจะออกคำสั่งเช่นนี้มาโดยตรง เขายืนอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร หากเป็นคนอื่นหวังเฟิงต้องจับตัวไปยิงประหารตามคำสั่งหลีเจี่ยนแน่นอน ลูกพี่ใหญ่แห่งวงการทหารต้องการยิงประหารคนคนหนึ่งย่อมมีอำนาจที่จะทำ แต่หวังเฟิงกับเย่เทียนเฉินสู้กันมาแล้ว เขารู้ว่าความสามารถของพระเย่เทียนเฉินลึกล้ำไม่อาจคาดเดา ถ้าเจ้าหมอนี่ก่อเรื่องขึ้นมา เขาก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะควบคุมได้ ส่วนทหารหน่วยรบพิเศษถือปืนเหล่านี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้ารู้ว่าหลีเจี่ยนจะออกคำสั่งเช่นนี้คงไปแจ้งขุนพลระดับทัพฟ้าก่อนแล้ว
“ยังตะลึงทำบ้าอะไรอีก ไม่ได้ยินคำสั่งของฉันรึไง?” หลีเจี่ยนตะโกน
“ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว ท่านหลี หัวหน้าหวังไม่ได้หูหนวก แต่ถ้าผมถูกยิงตาย หลีซิ่นหลานชายเพียงคนเดียวของคุณก็ต้องตายโดยไม่ต้องสงสัยเลย” เย่เทียนเฉินเดินมาเบื้องหน้าหลีเจี่ยนแล้ว
