“นายก็คือเย่เทียนเฉินงั้นเหรอ?” หวังเฟิงขมวดคิ้ว มองไปยังเย่เทียนเฉินที่นั่งอยู่บนกำแพงบ้านตระกูลเย่ กำลังกัดกินปีกไก่ย่างในมือ
เย่เทียนเฉินไม่ได้ตอบคำถามของหวังเฟิงทันที แต่สายหน้าก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องรีบร้อน รอให้ฉันกินปีกไก่นี่เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้ยังไม่ว่าง”
หวังเฟิงชะงักไป มองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยสายตาดุดัน คิดในใจว่าเจ้าหมอนี่จะโอหังเกินไปแล้ว ตกลงโง่จริงหรือแกล้งทำเป็นสงบนิ่งกันแน่? บ้านตระกูลเย่ของตนถูกกองกำลังพร้อมด้วยอาวุธปืนทั้งสามสิบนายล้อมเอาไว้แล้ว เห็นได้ชัดว่าต้องการมาจับตัวเขา ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาไม่เชื่อฟังก็แน่นอนแล้วว่าจะเปิดฉากยิง ตอนมาหลีเจี่ยนมอบอำนาจนี้ให้หวังเฟิงแล้ว เพียงแต่หวังเฟิงคิดว่าคราวนี้เป็นงานวันเกิดอายุครบ 75 ปีของเย่หย่วนซาน ด้านในมีคนใหญ่คนโตอยู่มาก มีเจ้าตระกูลอยู่มาก ถ้าต้องเปิดฉากยิงจริงๆ คงเป็นเรื่องวุ่นวายที่หนักหนาที่สุดในประวัติศาสตร์ประเทศจีน เกรงว่าหลีเจี่ยนจะรับไม่ไหว
ดังนั้นหวังเฟิงจึงไม่ได้เคลื่อนไหวบุ่มบ่าม เขาต้องการจับตัวเย่เทียนเฉินเท่านั้น ถ้าต้องล่วงเกินตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจใหญ่มากมายเพียงเพราะเหตุนี้คงไม่คุ้มค่า
“ฉันว่านายคง
