รู้สาเหตุที่ฉันพาคนมาแล้ว ตามฉันไปพบประธานหลีดีๆ เถอะ ฉันจะไม่แตะต้องคนตระกูลเย่คนอื่นของนาย” หวังเฟิงมองไปยังเย่เทียนเฉินที่กำลังกินปีกไก่ย่าง พูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“นี่เป็นการเชิญหรือบีบบังคับล่ะ?” เย่เทียนเฉินถามอย่างเรียบเฉย
“นายจะเข้าใจยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ต้องไปกับฉันก่อน ไม่งั้นฉันจะไม่เกรงใจ พูดได้ก็ทำได้” หวังเฟิงมองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างเย็นชา
“แป๊บนะอีกเดี๋ยวจะกินเสร็จแล้ว!” เย่เทียนเฉินพูดกับหวังเฟิงด้วยรอยยิ้ม
ในใจหวังเฟิงเกิดโทสะขึ้นมาแล้ว เดิมทีเขาไม่อยากลงมือ ขอเพียงพาตัวเย่เทียนเฉินกลับไปให้หลีเจี่ยนได้ก็นับว่ามีคำอธิบายแล้ว แต่เมื่อเผชิญกับความเหลาะแหละและความโอหังของเย่เทียนเฉิน ตอนนี้ตนต้องการมาจับกุมเขา ทั้งยังพากำลังคนมามากขนาดนี้ แต่ละคนติดอาวุธครบมือ เย่เทียนเฉินกลับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา จะดูถูกเขาหวังเฟิงเกินไปหรือไม่?
บนโลกใบนี้ คนที่เผชิญหน้ากับทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดติดอาวุธครบมือสามสิบกว่าคนแล้วยังสามารถพูดจาสงบนิ่งขนาดนี้ได้ ทั้งยังสามารถกินไก่ย่างอย่างนิ่งเฉยขนาดนี้ได้คงไม่มีใครนอกจากเย่เทียนเฉินอีกแล้ว แน่นอนว่านี่เป็นการกระตุ้น
