ค้าบอก…”
ซูเฟยเฟยและฟ่านรั่วเซวียนเรียกได้ว่าไม่มีใครยอมถอยให้ใคร หากพูดกันตามเหตุผลนับเป็นเรื่องไม่สมควร พวกเธอเป็นผู้หญิงที่เกิดในตระกูลใหญ่ อุบายและความฉลาดต้องมากกว่าผู้หญิงทั่วไปอยู่แล้ว ดูเหมือนจะไม่เคยเกิดเหตุการณ์หึงหวงอะไรกันมาก่อน เพียงแต่ในตอนที่ความรักมาเยือน แม้แต่จักรพรรดิก็ยังบ้าคลั่ง ต่างก็สูญเสียสตินึกคิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาเลย? ขอเพียงเป็นมนุษย์ ต่อให้ร้ายกาจขนาดไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงโดยเฉพาะในหลายครั้งที่การต่อสู้ระหว่างผู้หญิงยังน่ากลัวยิ่งกว่าการต่อสู้ระหว่างผู้ชายซะอีก
“นายว่าไง…”
“นายว่าไง…”
ดูเหมือนซูเฟยเฟยและฟ่านรั่วเซวียนจะหันไปคาดคั้นถามเอากับเย่เทียนเฉินพร้อมกัน ไหนเลยจะรู้ว่าในตอนที่พวกเธอหันไปกลับพบว่าในห้องไม่มีเงาของเย่เทียนเฉินอยู่เลย เจ้าหมอนี่ไม่รู้ว่าหนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เหลือแค่ซูเฟยเฟยและฟ่านรั่วเซวียนสองคนที่ทะเลาะอยู่ในนี้ไม่หยุด
“เห้อ เดิมทีฉันก็เป็นคนใจดีบริสุทธิ์ จนใจที่มีแม่นางดอกท้อมาห้อมล้อม!”
บ้านเดิมตระกูลเย่ บนระเบียงทางเดินที่ไร้ซึ่งผู้คน เย่เทียนเฉินเดินไปด้านหน้าช้าๆ ส่ายหน้าพูดพึมพำกับตนเอง ทันใดนั้นเขาได้กลิ่นหอมของอาหา
