้เรียบร้อยเล็กน้อยก่อนจะเดินไปกลางสนามหญ้าเพื่อขึ้นไปบนเวที
เย่หย่วนซานเห็นเย่เทียนเฉินผู้เป็นหลานเดินขึ้นมาก็ส่งไมโครโฟนให้เย่เทียนเฉิน แย้มยิ้มเล็กน้อยพลางตบบ่าอีกฝ่าย จากนั้นจึงเดินลงไปดูถ่อมตัวเป็นอย่างมาก ทั้งยังเป็นการแสดงให้เห็นว่าต้องการเกษียณอย่างจริงใจ หลายปีมานี้ในใจของเย่หย่วนซานยอมร้อนใจมาก ตอนที่ตระกูลเย่อยู่ในมือของตน แม้ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นตระกูลชั้นหนึ่งแต่ก็ต่างกันไม่มาก อย่างไรก็ตามตั้งแต่ที่ตนลงจากตำแหน่ง ตระกูลเย่ก็ค่อยๆ ตกต่ำลง ลูกหลานรุ่นหลังก็ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สามารถค้ำจุนตระกูลเย่ได้ ล้วนก็ไม่มีคุณสมบัติมากพอ ผนวกกับที่ตนอายุมากแล้ว อีกไม่นานคงเข้าไปอยู่ในโลง หากตระกูลเย่ยังตกต่ำอยู่เช่นนี้เขาจะสบายใจได้อย่างไร? ตอนนี้เย่เทียนเฉินผู้เป็นหลานชายของตนสง่างามประหนึ่งสายรุ้ง เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ตระกูลเย่รุ่งเรืองได้ ทำไมเขาจะไม่ปล่อยอำนาจทั้งหมดและวางมือล่ะ?
“สวัสดีครับทุกท่าน ผมชื่อเย่เทียนเฉิน ทุกท่านมาร่วมอวยพรในงานวันเกิดของปู่ผมได้ ผมต้องขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ หวังว่าภายหน้าจะได้สนิทสนมกับทุกท่านให้มาก และร่วมมือกันให้มาก ขอบคุ
