องเขาสำคัญที่สุด ถึงกับดันซูเฟยเฟยออกไปโดยตรง ซูเฟยเฟยรู้สึกสิ้นไร้หนทางจนถึงขีดสุด ทำได้เพียงช่วยเย่เทียนเฉินรับมือไปก่อน อย่างไรเสียส่วนลึกในใจของเธอย่อมหวังดีกับเย่เทียนเฉิน
“ผู้อาวุโสเย่สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูเฟยเฟย เป็นหลานสาวของซูเทียนเหอ” ซูเฟยเฟยเดินมาเบื้องหน้าเย่หย่วนซาน แนะนำตนเองด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
“ฮ่าๆ เป็นหลานของพี่ซูนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้สวยขนาดนี้ ให้ผมแนะนำสักหน่อย ท่านนี้คือพี่ฟ่าน ฟ่านชิงอวี่ ส่วนนี่คือหลานสาวของพี่ฟ่าน ฟ่านรั่วเซวียน” เย่หย่วนซานได้ยินซูเฟยเฟยแนะนำตัวเองก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะคุณฟ่าน สวัสดีรั่วเซวียน!” ซูเฟยเฟยพูดด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
แต่ในตอนที่ซูเฟยเฟยยื่นมือออกไปจะทักทายฟ่านรั่วเซวียน เธอถึงได้มองฟ่านรั่วเซวียนอย่างเป็นทางการ อดไม่ได้ที่จะชะงักไป นี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เธอกับเย่เทียนเฉินเจอที่ประตูบ้านตระกูลเย่ตอนที่กำลังจะเข้าบ้านมา ที่ขับรถเฟอร์รารี่และสวมกี่เพ้าปักสายมังกรสีแดงคนนั้นเหรอ? เธอคือหลานของฟ่านชิงอวี่เหรอ?
“สวัสดี!” ฟ่านรั่วเซวียนยื่นมือไปจับมือซูเฟยเฟยแล้วพูดอย่างเรียบเฉย
“ระยะนี้พี่ซูปู่ของเธอสบายดีหรือเปล่า?” เ
