เขากลับทำเหมือนคนไม่มีปัญหาอะไร ร้อนรนอยู่ฝ่ายเดียวจริงๆ
“นาย…ตกลงนายเข้าใจหรือเปล่า หลีซิ่นไม่เหมือนกับตระกูลลั่วและตระกูลฉินที่เป็นศัตรูกับนายก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสหลียังอยู่ในตำแหน่งลูกพี่ใหญ่ แม้แต่ท่านผู้นำสูงสุดก็ยังต้องไว้หน้าเขาอยู่บ้าง” ซูเฟยเฟยมองไปรอบด้าน เมื่อพบว่าไม่มีคนจึงพูดกับเย่เทียนเฉินเสียงสูง
“ท่านผู้นำสูงสุดต้องไว้หน้าเขาเหรอ? พอดีเลย ท่านผู้นำสูงสุดก็ต้องไว้หน้าฉันเหมือนกัน แบบนี้ก็หายกันแล้ว แน่นอนว่าไอ้หมอนี่ต้องไม่มาหาเรื่องฉันก่อนอีก” เย่เทียนเฉินยังคงพูดด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม
“นี่นาย…”
“ไปเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง ไปดูที่อื่นกันหน่อย จัดงานได้ไม่เลวเลย น่าชื่นชมจริงๆ”
คำพูดของซูเฟยเฟยยังไม่ทันจบก็ถูกเย่เทียนเฉินลากไปที่อื่นแล้ว ที่ทำให้ซูเฟยเฟยรู้สึกหดหู่ยิ่งขึ้นก็คือ ปากเย่เทียนเฉินก็พูดว่าจะไปดูการตกแต่งงานวันเกิด แต่ความจริงลากซูเฟยเฟยไปจุดบริการอาหารจีนอีกแห่งหนึ่งและเริ่มกินขาหมูน้ำแดงอะไรพวกนั้น ทำให้ซูเฟยเฟยที่ยืนอยู่ด้านข้างโกรธจนพูดอะไรไม่ออกไปครึ่งวัน
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเย่เทียนเฉินคนนี้มีสมองหรือเปล่า ต่อให้เขาไม่รู้เบื้องหลังของหลีซิ่น ห
