รืออาจกล่าวได้ว่าไม่เห็นความสำคัญ แต่วันนี้เป็นวันอะไร? เป็นวันเกิดอายุครบ 75 ปีของปู่ของเย่เทียนเฉิน แม้จะบอกว่าเป็นงานอวยพรวันเกิด แต่ความจริงคนจากตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจใหญ่ทั้งหมดต่างรู้ดีว่านี่เป็นงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธ์ เป็นโอกาสอันดีที่จะได้ดื่มเหล้าสนทนาใครก็ไม่อยากพลาดโอกาส ต่างก็หาคนมีหน้ามีตามาพูดคุยกันเผื่อว่าวันหน้าจะได้มีโอกาสร่วมงาน
แต่เย่เทียนเฉินคนนี้กลับดีจริงๆ ในฐานะที่เป็นคนจากตระกูลเจ้าภาพแต่กลับไม่ไปพูดคุยคารวะสุรากับคนเหล่านั้น ทั้งยังไม่สานสัมพันธ์กับใคร รู้จักแต่กินลูกเดียว เหมือนกับชีวิตนี้ไม่เคยกินของดีมาก่อน
ตอนนี้เอง ที่พุ่มไม้บริเวณไม่ไกล หลีซิ่นพยายามลุกขึ้นมา เขาดิ้นล้มลุกคลุกคลานอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า เจ็บจนมีเหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก มือทั้งสองกุมท้องของตน กัดฟันด้วยความโกรธแค้นเกลียดชัง พูดอย่างดุดันว่า “เย่เทียนเฉิน แกกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะทำให้แกขยับไม่ได้ไปชั่วชีวิต”
หลีซิ่นต้องโกรธมากอยู่แล้ว เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่ชนเขาจนหน้าทิ่มดินและยังเตะเขากระเด็นเหมือนหมาตัวหนึ่งจะเป็นเย่เทียนเฉินที่เขาไม่เห็นอยู่ในสายตา จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าในประเทศนี้ยังมีคน
