ไม่ควรล่วงเกินคุณชายหลี ตอนนี้ไม่มีทางช่วยแล้ว…”
ในตอนที่หลายคนรู้ว่าคนที่เตะหลีซิ่นจนกระเด็นก็คือเย่เทียนเฉินต่างอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียดายแทนเย่เทียนเฉิน เดิมทีเรื่องที่เย่เทียนเฉินกระทำในเมืองหลวงระยะนี้ทำให้ตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจใหญ่รู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาของเย่เทียนเฉิน และดูเหมือนว่าจะทำให้ตระกูลเย่รุ่งขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้เขากลับพลาดลงมือกับหลีซิ่น ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
“สหายเย่ ผมยังมีเรื่องต้องทำ ขอตัวก่อน...”
“เชิญเลย”
“สหายเย่ ที่ตระกูลผมมีเรื่องสำคัญ ขอตัวก่อน...”
“ได้”
เพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีชายหญิงหลายคนที่อยู่ที่นี่ก็ไปกันหมด บริเวณพื้นที่สำหรับอาหารตะวันตกเหลือแค่เย่เทียนเฉินและซูเฟยเฟยสองคน เย่เทียนเฉินหยิบแก้วมังกรลูกหนึ่งขึ้นมากิน ขณะเดียวกันมือซ้ายก็ถือแก้วเหล้า รู้สึกไม่เลวเลยจริงๆ ค่อยๆ ลิ้มรสชาติไปช้าๆ
ซูเฟยเฟยมองเย่เทียนเฉิน เมื่อเห็นว่าคนรอบด้านไปกันหมดแล้วจึงผ่อนคลายลง ในขณะเดียวกันก็มีท่าทีเคร่งเครียด รีบเอ่ยปากพูดว่า “นายยังมีอารมณ์กินอีกเหรอ?”
“อะไรคือมีอารมณ์กิน ท้องหิวไม่กินได้รึไง?” เย่เทียนเฉินมองไปทางซูเฟยเฟยแล้วเอ่ยถา
