“นี่ปู่ ตอนนี้ผมอยากรู้จริงๆ ตกลงร่างกายของรั่วถงเป็นยังไงกันแน่? พลังอบอุ่นที่เธอทิ้งไว้ในร่างกายของผมคืออะไรกันแน่?”
ภายในสวนของคฤหาสน์ที่เย่เทียนเฉินอาศัยอยู่เหลือเพียงเย่เทียนเฉินและจางอีเต๋อสองคน จางอีเต๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้เอน ยังคงหลับตาทำสมาธิ ส่วนเย่เทียนเฉินเดินไปเบื้องหน้าจางอีเต๋อแล้วเอ่ยปากถาม ในใจของเขาเกิดสงสัยในสองอย่างนี้และอยากรู้คำตอบเป็นอย่างมาก ครั้งนี้ที่เขามีชีวิตรอดได้ล้วนอาศัยพลังอบอุ่นที่จางรั่วถงทิ้งไว้ในร่างกายของตน คอยรักษาบาดแผลไปทีละน้อยจนหายดีในที่สุด
จางอีเต๋อมองเย่เทียนเฉิน ไม่ได้ตอบคำถามเขาทันที ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างสระน้ำ เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเดินตามไป เขาเข้าใจนิสัยของจางอีเต๋อดี นี่คือเซียนแพทย์เทวะ เป็นพวกเอาแน่เอานอนไม่ได้โดยสิ้นเชิง หากยินดี เขาจะบอกเรื่องมากมายกับคุณ ถ้าเขาไม่ยินดี ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีใดเขาก็จะไม่พูดแม้แต่ครึ่งคำ
“ปู่…”
พลั่ก!
ประโยคที่สองของเย่เทียนเฉินยังไม่ทันออกจากปากจางอีเต๋อก็หมุนตัวซัดฝ่ามือไปยังหน้าอกของเย่เทียนเฉิน พลังฝ่ามือพลุ่งพล่าน อากาศสั่นไหว ไม่เหมือนล้อเล่นแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนต้องการซั
