ทียนเฉิน พลิกตัวอยู่กลางอากาศหลายตลบก่อนจะทะยานลงสู่พื้น ยืนหันหลังให้พวกเสี้ยวหยาและฉีหรูเสวี่ย บิดเอวครั้งหนึ่ง กระดูกทั่วทั้งร่างส่งเสียงกรอบแกรบ การนั่งขัดสมาธิครั้งนี้นั่งไปถึงสิบวันสิบคืน กระดูกทั้งร่างแทบจะหัก ไม่ขยับเขยื้อนสักหน่อยคงไม่ไหว
“เทียนเฉิน…”
“พี่ใหญ่…”
คนที่กระโดดพุ่งออกมาจากห้องนอนของเย่เทียนเฉินหลังจากจางอีเต๋อพูดจบก็คือเย่เทียนเฉินนั่นเอง ใครก็คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะพุ่งออกมาในพริบตา ไม่มีสภาพเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย เย่เทียนเฉินในตอนนี้บิดขี้เกียจแล้วหาวครั้งหนึ่ง ทำเหมือนกับคนไม่เป็นไร ทำให้ทุกคนรู้สึกตื่นตะลึงจนหน้าถอดสี
“พี่น้อง สาวๆ ตาแก่จาง สุดหล่อหายแล้ว!” เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ มองไปทางพวกจางอีเต๋อแล้วพูดขึ้น
อู๋เสวี่ย หลินตวน หวังเจี๋ย เปาเทียนหลง พวกเขาทั้งสี่ย่อมวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น รีบเข้ามาพูดคุยสนทนากับเย่เทียนเฉิน พี่ใหญ่ไม่เป็นไรแล้ว กลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์ของพวกเขาก็ไม่ต้องแยกย้าย แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่มีค่าพอให้ดีใจ ส่วนเสี้ยวหยาและฉีหรูเสวี่ยกลับมองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นจึงสบตากันยิ้มๆ เดินจูงมือกันกลับเข้าไปใน
