“ให้พวกเธอลองดู? นี่…”
อู๋เสวี่ย หวังเจี๋ย หลินตวน เปาเทียนหลง รวมไปถึงชางหลางและเฮยเมี่ยน ผู้ชายทั้งหกต่างคิดไม่ถึงว่าในตอนที่พวกเขารับมือไม่ได้ เสี้ยวหยาและฉีหรูเสวี่ยซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งสองคนจะก้าวออกมาบอกว่าให้พวกเธอลองดูสักหน่อย ลองอะไรกัน? ลองโน้มน้าวจางอีเต๋อเหรอ?
หากจะพูดถึงความสามารถ ความสามารถของพวกอู๋เสวี่ยทั้งหกต้องแข็งแกร่งกว่าเสี้ยวหยาและฉีหรูเสวี่ยแน่นอน พวกเขาไม่มีวิธีการอะไรที่จะใช้ได้อีก ไม่ว่าจะเป็นข่มขู่ มอบผลประโยชน์ หรือจะลงมือโจมตีจางอีเต๋อก็ตาม วิธีเหล่านี้ไม่อาจทำให้จางอีเต๋อขยับตัวไปดูเย่เทียนเฉินได้เลย ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะรักษาได้หรือไม่ แค่ไปดู จางอีเต๋อก็ยังไม่ยอมไป นี่ทำให้ในใจของพวกเขารู้สึกเศร้าสลด ในขณะเดียวกันก็มองไม่ออกว่าชายชราคนนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่?
“ฉันว่าพวกเธออย่าไปเลย ตาแก่นั่นไม่ฟังพวกเธอหรอก ยิ่งไปกว่านั้นฉันว่าคนคนนี้ไม่เห็นจะมีวิชาแพทย์อะไรเลย เสียชื่อเสียงหมด!” หวังเจี๋ยเป็นคนแรกที่พูดด้วยความไม่พอใจ
นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การต่อสู้ของหวังเจี๋ยที่พ่ายแพ้ภายในหนึ่งกระบวนท่า เพียงแต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หากจะพูดถึงฝีมือและความสามา
