จะไม่ทันการ!” เสี้ยวหยามองไปยังเย่เทียนเฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับเขยื้อน ลมหายใจอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทีปวดใจ
อู๋เสวี่ยเองก็มองไปยังเย่เทียนเฉินที่มีสีหน้าขาวซีด คราวนี้เทียบกับคราวที่แล้วไม่ได้ คราวที่แล้วถึงแม้พี่ใหญ่เย่เทียนเฉินจะบาดเจ็บสาหัสแต่ได้รับการรักษาทันเวลา ยิ่งไปกว่านั้นอาการบาดเจ็บภายในก็ไม่ได้แย่ลงเร็วขนาดนั้น จะอย่างไรความสามารถของซาโต้ก็ไม่สามารถเทียบได้กับมัตสึโมโตะชิโมะเค็น แต่ครั้งนี้หลังจากที่พี่ใหญ่เย่เทียนเฉินกำชับตนหลายประโยคก็สลบไปเลย สลบไปถึงสิบวันสิบคืนเต็มๆ ในช่วงนี้ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมา ไม่กินไม่ดื่ม สถานการณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก
“เอาเถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนพวกเธอเอง!” อู๋เสวี่ยคิดไปคิดมา ในที่สุดก็ผงกหัวตอบ เขาเองก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ
เสี้ยวหยาและฉีหรูเสวี่ยมองกัน จากนั้นจึงจับมือกันเดินออกไปจากห้องนอนของเย่เทียนเฉินไปยังสวนของคฤหาสน์ เห็นจางอีเต๋อกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้เอนในสวน กำลังหลับตาทำสมาธิ ทั้งสองต่างครุ่นคิดในใจ ขณะเดียวกันก็คาดเดาเหมือนกัน ถ้าพวกเธอเดาถูก บางทีเย่เทียนเฉินอาจจะมีทางช่วย จางอีเต๋อรักษาเย่เทียนเฉินได้ เพียงแต่พ
