วกเธอจะต้องเสียสละบ้าง เป็นไปได้มากว่าจางอีเต๋อจะช่วยได้
“คุณปู่จาง หนูคือหยาเอ๋อร์ ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ ขอบคุณที่ตอนนั้นคุณช่วยรักษาแม่ของหนู!” เสี้ยวหยาเดินไปเบื้องหน้าจางอีเต๋อแล้วพูดขึ้นอย่างมีมารยาท
จางอีเต๋อค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปทางเสี้ยวหยา จากนั้นจึงพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ตอนนั้นที่รักษาให้แม่ของเธอนับเป็นผลงานของเย่เทียนเฉิน ตอนนั้นอาการป่วยของแม่เธอซึมลึกถึงกระดูกแล้ว ไม่สามารถช่วยได้อีก แต่เย่เทียนเฉินไม่อยากให้เธอเสียใจเลยบอกให้ฉันโกหกเธอ ตอนนั้นฉันก็เดาได้แล้วว่าไอ้หนูนี่จะต้องความสำคัญกับเธอแน่นอน ตอนนี้พวกเธออยู่ด้วยกันเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของจางอีเต๋อ ในใจของเสี้ยวหยาก็รู้สึกตกใจ จากนั้นจึงส่ายหน้าพูด “คุณปู่จางเข้าใจผิดแล้วค่ะ หนูกับเทียนเฉินเป็นแค่เพื่อนกัน ตอนนี้ไม่มีบ้านให้กลับเลยมาอยู่กับเขาที่นี่ พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบแฟน!”
“งั้นเหรอ? เธอหลอกฉันแบบนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก!” จางอีเต๋อพูดแล้วส่ายหน้า
เสี้ยวหยามองไปยังจางอีเต๋อแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่จาง ได้ยินว่าจางรั่วถงหลานสาวของคุณสวยมาก อยากพบเธอสักครั้งจริงๆ หนูยังได้ยินม
