คิดจะรักษาให้เย่เทียนเฉินอย่างไรอย่างนั้น ราวกับเขาแค่ผ่านทางมาเท่านั้น
ใครก็คิดไม่ถึงว่าจางอีเต๋อจะมีท่าทีเช่นนี้ ทำให้อู๋เสวี่ย หวังเจี๋ย หลินตวน เปาเทียนหลง ชางหลางและเฮยเมี่ยนรวมทั้งสิ้นหกคนต่างรู้สึกหาสมองของตนไม่เจอ ในใจคิดว่าเซียนแพทย์เทวะหมายความว่าอย่างไรกันแน่? หากว่ากันตามเหตุผล ต่อให้พวกเขาไม่พูดอะไรจางอีเต๋อก็ควรจะรักษาให้เย่เทียนเฉิน แต่นี่ไม่เพียงแต่ไม่พูดว่าจะรักษาหรือไม่ กระทั่งไปดูก็ยังไม่ไป นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?
อู๋เสวี่ยมองไปยังจางอีเต๋อก่อนจะเดินไปเบื้องหน้าเขา พูดอย่างนอบน้อมว่า “หมอเทวดาจางครับ ตอนนี้พี่ใหญ่ของผม…”
“ไม่ต้องพูดมาก ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง รอไปก่อนเถอะ!” จางอีเต๋อส่ายหน้า กล่าวขัดคำพูดของอู๋เสวี่ย
เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกอู๋เสวี่ยก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไรดี จางอีเต๋อไม่เพียงแต่จะเป็นเซียนแพทย์เทวะ เขายังเป็นผู้อาวุโสของพวกเขาอีกด้วย ในเมื่อเขาพูดแบบนี้แล้วก็ทำได้เพียงรอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจางอีเต๋อให้รออะไร
หนึ่งวันหนึ่งคืนผ่านไป เย่เทียนเฉินยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องนอนโดยไม่ขยับเขยื้อน ในช่วงนี้พวกอู๋เสวี่ยทั้งหกคนยังไม่ได้ไปไหน หลัวเยี่ยนก็ทำ
