ทำได้ เพียงแต่น่าเสียดาย ก่อนมาอู๋เสวี่ยโทรไปหาชางหลางแล้ว หลังจากที่ท่านผู้นำสูงสุดรู้สภาพของเย่เทียนเฉินก็รีบออกคำสั่ง ส่งของกำลังทหารออกไป ในขณะเดียวกันก็ส่งหน่วยสืบราชการลับชั้นยอดมากมายไปทั่วประเทศเพื่อตามหาจางอีเต๋อ และยังใช้อำนาจลับนอกประเทศอีกด้วย แต่ก็ยังไม่พบอะไร
สิ่งที่ทำให้พวกอู๋เสวี่ยคิดไม่ถึงก็คือ สุดท้ายแม้จะใช้พลังของทางการ ใช้วิธีการมากมายที่คนอื่นไม่รู้ แต่ก็ยังไม่สามารถหาตัวจางอีเต๋อได้ เซียนแพทย์เทวะคนนี้ร้ายกาจจริงๆ เขาหายตัวไปโดยไม่เหลือร่องรอย ไม่ว่าใครก็หาเขาไม่พบ ทำให้ผู้คนนับถือวิธีการของจางอีเต๋อคนนี้จริงๆ
“รอ? ต้องรอแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ล่ะคะ? เทียนเฉินมีสภาพแบบนี้แล้ว ไม่ได้กินดื่มเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว…” เสี้ยวหยาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอย่างร้อนใจ
คำพูดประโยคหลังของเสี้ยวหยาไม่ได้พูดต่อไป หากพูดกันถึงเรื่องความสามารถ พวกอู๋เสวี่ยย่อมร้ายกาจกว่าพวกตนมาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไม่ได้ใคร่ครวญถึงสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าส่งเย่เทียนเฉินไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแล้วมีได้ผล พวกเขาควรทำไปนานแล้ว คงไม่รั้งรอจนตนต้องพูดอย่างร้อนใจแบบนี้ออกมา
“ไม่มีวิธีอะไรเลยจริงๆ เหรอ?” ในฐานะท
