ี่หลัวเยี่ยนเป็นแม่ย่อมปวดใจมากที่สุด แต่ยังมีเย่เชี่ยนเหวิน ฉีหรูเสวี่ยและเสี้ยวหยาอยู่ที่นี่ด้วย เธอรู้ว่าตัวเองต้องเข้มแข็ง ไม่อาจล้มลงได้ มิฉะนั้นผู้หญิงทั้งสามคนที่เหลือก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงจริงๆ
พวกอู๋เสวี่ยมองไปยังหลัวเยี่ยน แม่ของพี่ใหญ่ก็เป็นเหมือนกับแม่ของพวกเขา พวกเขาอยากบอกหลัวเยี่ยนว่ามีวิธีแต่กลับพูดไม่ออก เย่เทียนเฉินนั่งขัดสมาธิโดยไม่ขยับเขยื้อนมาเจ็ดวันเจ็ดคืน ลมหายใจอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ไม่กินไม่ดื่มมาเจ็ดวันเจ็ดคืน ถ้าจะหิวตายหรือกระหายน้ำตายก็เป็นเรื่องปกติ
ปัง!
หวังเจี๋ยซัดหมัดเข้าไปบนกำแพง เอ่ยปากด่าอย่างดุดันว่า
“แม่งเอ้ย จางอีเต๋อไปอยู่ที่ไหนกันแน่ ถ้าฉันหาเขาเจอฉันจะถลกหนังเขาออกมาซะ พวกชางหลางก็ไม่สนใจอะไร ไม่ออกแรงอะไรเลยสักนิด หนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนอะไรกัน ขุนพลระดับทัพฟ้าอะไรกัน มีแต่พวกเศษสวะทั้งนั้น!”
“ไม่ได้ พวกเราจะนั่งอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว ออกไปตามหาต่อเถอะ ดีกว่ารออยู่ที่นี่!” หลินตวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
“ไปเถอะ อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกเลย ตามหายังดีกว่าไม่ตามหา!” เปาเทียนหลงก็เอ่ยปากขึ้นเช่นกัน
อู๋เสวี่ยพยักหน้า มองไปยังหลัวเยี่ยน เย่เชี่ยน
