“ไม่ว่าจะทำยังไง ตอนนี้ก็ผ่านไปเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว แต่เทียนเฉินก็ยังไม่ฟื้น พวกเราจะนั่งรอแบบนี้ไม่ได้ จะต้องพาเทียนเฉินไปส่งโรงพยาบาลถึงจะถูก!”
เดิมทีเสี้ยวหยาเป็นคนที่อ่อนโยนและไม่ชอบพูดมาก ในตอนที่หลัวเยี่ยน ฉีหรูเสวี่ยและเย่เชี่ยนเหวินคอยเฝ้าอยู่ในนี้เจ็ดวันเจ็ดคืน เสี้ยวหยาก็คอยวุ่นวายทำธุระมาโดยตลอด ไม่พูดอะไรมากและไม่ได้ทะเลาะกับฉีหรูเสวี่ย เธอรู้ว่าฉีหรูเสวี่ยเองก็หลงรักเย่เทียนเฉินอย่างลึกซึ้ง พวกเธอต่างก็เรียกได้ว่าเป็นศัตรูความรักกัน แต่เสี้ยวหยาไม่เคยพูดอะไรแม้แต่ประโยคเดียว เธอหวังแค่ว่าเย่เทียนเฉินจะปลอดภัยไร้อันตราย
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าฉีหรูเสวี่ยยังคิดจะทำตามคำพูดของพวกอู๋เสวี่ยคือไม่แตะต้องเย่เทียนเฉิน เสี้ยวหยาก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงจะถูก แต่เธอคิดว่าเดิมทีเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนนี้เย่เทียนเฉินจะลืมตาขึ้นมา อาจจะฟื้นขึ้นมา ไหนเลยจะรู้ว่าผ่านไปเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้วแต่เย่เทียนเฉินยังคงมีสภาพเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นลมหายใจยังมีแนวโน้มว่าจะอ่อนแรงลงเรื่อยๆ นี่ทำให้เสี้ยวหยาไม่เชื่อคำพูดของพวกอู๋เสวี่ยอยู่บ้าง หากว่าเป็นเช่นนี้ต่อไป
