เดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทีรีบร้อน โยนกระเป๋าเป้ไปไว้ข้างหัวเตียง
“เทียนเฉินเป็นยังไงบ้าง? ยังไม่ฟื้นเหรอคะ?” เสี้ยวหยาเดินมาข้างเตียงเย่เทียนเฉิน มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วเอ่ยถาม
หลัวเยี่ยน เย่เชี่ยนเหวินและฉีหรูเสวี่ย ทั้งสามต่างพากันส่ายหน้า เดิมทีด้วยนิสัยของฉีหรูเสวี่ย เมื่อรู้ว่าเสี้ยวหยาอยู่ในคฤหาสน์ที่เย่เทียนเฉินอาศัยอยู่คนเดียว เกรงว่าระหว่างผู้หญิงทั้งสองคงเกิดสงครามครั้งใหญ่แล้ว บางครั้งก็อย่าได้ดูถูกการทะเลาะกันของผู้หญิง หลายครั้งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการต่อสู้ระหว่างผู้ชายซะอีก แต่ตอนนี้เย่เทียนเฉินอยู่ในสภาพนี้จึงไม่มีใครมีอารมณ์มาทะเลาะกัน
“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้แน่ พวกเราจำเป็นต้องพาเทียนเฉินไปโรงพยาบาล ถือโอกาสตอนที่เขายังมีลมหายใจอยู่!” เสี้ยวหยารีบเอ่ยปากพูด
“ไม่ได้ พวกอู๋เสวี่ยเคยบอกว่าเทียนเฉินขอให้พวกเขาทำแบบนี้ นั่งขัดสมาธิไว้อย่าเคลื่อนย้ายเขา!” ฉีหรูเสวี่ยเป็นคนแรกที่เอ่ยปฏิเสธ
“บาดเจ็บแต่ไม่รักษา หรือจะปกปิดอาการบาดเจ็บเพราะกลัวหมอ? เจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว เทียนเฉินไม่เคยลืมตาขึ้นเลย ไม่ได้กินข้าวแม้แต่คำเดียว ไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่คำเดียว ถ้าเป็นคนปกติร่างกายค
