เห็นว่าลูกชายของตนมีเลือกโทรมกาย บาดเจ็บจนไม่รู้ว่าสาหัสขนาดไหน หลัวเยี่ยนก็เกือบจะเป็นลมไป ต่อมาในเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนเธอก็คอยมาเฝ้าอยู่ข้างกายลูกชายของตัวเองทุกวันโดยไม่ได้หลับตาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนเต็ม ทุกวันต่างทำอาหารอร่อยๆ มาให้ เพียงแต่น่าเสียดายที่หลังจากเย่เทียนเฉินถูกส่งกลับมาก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม่เคยลืมตาขึ้นมาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน และไม่กินไม่ดื่มมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้วด้วย
“แม่คะ แม่วางใจเถอะ พี่ต้องไม่เป็นอะไร หนูเชื่อว่าพี่จะต้องตื่นขึ้นมาแน่!” เย่เชี่ยนเหวินปลอบใจหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ของตนเช่นนี้ แต่ตนเองกลับอดไม่ได้ที่จะร้องไห้รับหลังพวกเธอ
“ทำไมนายยังไม่ตื่นอีก ไม่รู้เหรอว่าฉันทำกุ้งมังกรตัวใหญ่และผลไม้ไว้ให้ด้วย? คราวนี้ฉันใส่ผงสลอดเยอะเลย…”
ฉีหรูเสวี่ยพูดจนถึงคำสุดท้ายก็พูดอะไรต่อไปไม่ไหวอีกจริงๆ ใช้มือปิดปากของตน ส่งเสียงสะอึกสะอื้นออกมา เธอหลงรักเย่เทียนเฉินอย่างลึกซึ้ง เห็นเย่เทียนเฉินเป็นคนรักของตนไปแล้ว ตอนนี้เห็นว่าเขาเป็นตายก็ยังไม่แน่ชัดจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร แอบไปร้องไห้หลายครั้งแล้ว
เสียงหนึ่งดังขึ้น ประตูห้องนอนของเย่เทียนเฉินถูกผลักออก เสี้ยวหยา
