ยิ้ม ที่มุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความโหดเหี้ยมและความมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้เขายังไม่ได้ลงมือเต็มที่ เพียงแค่ต้องการใช้ฝ่ามือของสำนักโฮคุชินอิตโตริวเอาชนะเย่เทียนเฉินเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้ไม่มีวิธี เขามัตสึโมโตะชิโมะเค็นก็ไม่ใช่คนโง่อะไร จะไม่ดื้อรั้นเช่นนั้น เมื่ออยู่ในสนามรบ แม้จะมีพลังเท่าเทียมกัน เป็นการต่อสู้ของวีรบุรุษเช่นเดียวกัน แต่ใครก็ไม่อยากเป็นผู้พ่ายแพ้ ใครก็ไม่อยากเป็นคนที่ต้องทอดตัวเป็นศพ มีเพียงคนที่มีชีวิตต่อไปถึงจะมีคุณสมบัติให้ทะเยอทะยาน
ซู่ม!
แสงสว่างสายหนึ่งทำให้ดวงตาของเย่เทียนเฉินสั่นไหว เย่เทียนเฉินรีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องฟ้าและพื้นดิน กำลังเข้ามากักขังตนเอาไว้ คราวนี้เขาไม่กล้าล้อเล่นและไม่กล้ารับตรงๆ ทำได้แค่รีบถอยหลังไป ใช้เคล็ดวิชาเทพท่อง เพียงพริบตาเดียวก็ไปถึงบริเวณทางเข้าของเมืองเทียนซาแล้ว เพียงแต่ประกายแสงสายนั้นยังคงร่วงใส่เย่เทียนเฉิน
“กำแพงพสุธา!”
มือทั้งสองของเย่เทียนเฉินตบลงบนพื้น เสียงคำรามดังขึ้น พริบตานั้นมีกำแพงสูงหลายสิบจั้ง หนาหลายสิบเมตรพุ่งออกมาจากพื้น ประกายแสงสายนั้นฟาดฟันลงมา ฟันกำแพงสูงจน
