อีกครั้ง ฉันจะต้องลงมือฆ่านายแน่…”
“กลับไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? หรือรังเกียจที่อาหารของฉันไม่ดีพอ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย
อลิซเองก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มๆ เธอถูกเย่เทียนเฉินหยอกล้อจนอารมณ์ดีแล้วจริงๆ อย่างไรก็ตามกลับไม่ได้เอ่ยปากอีก เดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่เย่เทียนเฉินอาศัยอยู่โดยตรง พวกอู๋เสวี่ยพอจะฟังออกบ้าง ต่างกระตือรือร้นอยากจะลองมือ ขอเพียงเย่เทียนเฉินพูดออกมาเพียงครึ่งคำหรือส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียวพวกเขาก็จะลงมือกับอลิซทันที
ฟิ้ว!
มีดทหารเล่มหนึ่งลอยมา มุ่งสังหารมาทางเย่เทียนเฉินโดยตรง รวดเร็วเป็นอย่างมาก เย่เทียนเฉินขยับตัวครั้งหนึ่ง รับมีดทหารเล่มนั้นไว้ได้ ตอนนี้เอง อู๋เสวี่ยพุ่งเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ต้องการสังหารอลิซซะ ต่อให้ฆ่าไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องจับตัวเธอให้ได้
“กลับมาเถอะ ไม่เป็นไร พวกเราเตรียมตัวออกเดินทางได้!” เย่เทียนเฉินตะโกนบอกอู๋เสวี่ย
“พี่ใหญ่…พวกเราจะไปไหนหรือ?” อู๋เสวี่ยเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจนัก อลิซลงมือกับเย่เทียนเฉินแล้ว หรือพี่ใหญ่จะหลงใหลผู้หญิงคนนั้น?
“ไปฆ่าพวกมัตสึโมโตะชิโมะเค็น!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“ฆ่าพวกมัตสึโมโตะชิโมะเค็น? พี่ใหญ่ คุณ
