ยถามด้วยรอยยิ้ม
“อ้อ? แกคิดว่าฉันจะบอกแกรึไง? แกไม่อยากรู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร?” ฮิคาวะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“ไม่ต้องถามหรอก ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร…” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ
“แกรู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?” ฮิคาวะรู้สึกงุนงง
“คนตายไง!”
เย่เทียนเฉินเพิ่งพูดจบก็หายไปจากยอดไม้ใหญ่ ฮิคาวะตื่นตะลึงหนัก มือขวาโบกสะบัด ดาบทหารสไตล์ชิบะพลันปรากฏในมือขวา เพลงดาบของสำนักโฮคุชินอิตโตริวแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เพียงแต่หากไม่มีดาบในมือก็จะไม่สามารถใช้ออกมาได้
ฉัวะๆๆ …ปราณกระบี่กระจายทั่วฟ้า ภายในอากาศมองไม่เห็นเงาร่างของเย่เทียนเฉินโดยสิ้นเชิง ปราณกระบี่เหล่านั้นมีพลังอนุภาพร้ายแรง โอบล้อมฮิคาวะเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ฮิคาวะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว มือซ้ายกำเป็นหมัด มือขวาถือดาบทหารสไตล์ชิบะ พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า
“มีความสามารถแค่นี้คิดจะมาสู้กับฉันอีก ห่างชั้นกันเกินไปแล้ว!”
ตู้ม!
ฮิคาวะฟันดาบออกไป พริบตานั้นทำให้ปราณกระบี่ที่ห้อมล้อมเข้ามาถูกทำลาย จากนั้นจึงทะยานตัวออกมาจากปราณกระบี่ที่กักขัง โอหังและไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเป็นอย่างมาก
ฉัวะ!
เย่เทียนเฉินร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ฟาดฟันกระบี่ไปยังฮิคาวะ
