ัวเข้าใส่เสี้ยวหยา ประกายกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากมุมหนึ่งของห้องนอน โจมตีเข้าไปที่ศีรษะของมือสังหารคนนั้นโดยตรง
มือสังหารคนนั้นตื่นตะลึงจนหน้าถอดสี คิดไม่ถึงว่าจะมีการลอบโจมตีอยู่ด้วย เขารีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ไม่ทันแล้ว เสียงฉัวะดังขึ้น แม้กระบี่นั้นจะเอาชีวิตเขาไม่ได้ แต่พริบตาเดียวก็ตัดแขนซ้ายของเขาจนขาดกระเด็นทั้งท่อน เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา
มือสังหารผู้นั้นยังไม่ทันได้กรีดร้อง กระบี่ที่สองก็โจมตีเข้ามามุ่งสังหาร เขาทำได้เพียงใช้มือขวาชักดาบทหารด้านหลังออกมา ในขณะเดียวกันก็ถอยหลังไปด้วยความรวดเร็ว พุ่งออกไปยังหน้าต่างด้านข้าง ไม่สนใจแล้วว่าจะทำให้คนอื่นๆ ในคฤหาสน์นี้ตกใจ คิดเพียงแต่จะรักษาชีวิตของตน ไหนเลยจะกล้าปรารถนาในตัวเสี้ยวหยาอีก
สิ่งที่แปลกก็คือ เสียงดังสนั่นขนาดนี้แต่เสี้ยวหยาก็ยังคงหลับใหล ไม่ได้ตื่นขึ้นมา หากตื่นมาเห็นภาพนองเลือดเช่นนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะตกใจจนสลบไปอีกก็เป็นได้
“หืม?”
ฮิคาวะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว คิดในใจว่าหรือจะมียอดฝีมืออยู่ในคฤหาสน์? หรือเย่เทียนเฉินจะอยู่ด้านในจริงๆ? เขายังไม่ทันได้เคลื่อนไหวก็เห็นลูกน้องคนหนึ่งของ
