ดาบทหารในมือแน่น ดวงตาทั้งสองแดงก่ำจนถึงขีดสุด ไอสังหารฟุ้งกระจาย
เดิมทีฮิคาวะมีความหยิ่งทนงในตัวเองเป็นอย่างมาก คิดว่าการจะฆ่าเย่เทียนเฉินเป็นเรื่องง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ คิดกระทั่งว่าการที่สำนักส่งยอดฝีมือออกมามากมายขนาดนี้เป็นเรื่องสิ้นเปลือง ให้ลูกน้องทั้งสองของตนไปลอบสังหารในคฤหาสน์ก็เพียงพอแล้ว หากเย่เทียนเฉินอยู่ด้านใน ด้วยความสามารถของลูกน้องสองคนนี้ก็คงสกัดไว้ได้ชั่วครู่ เมื่อตนตามไปถึงก็จะสังหารเย่เทียนเฉินได้ทันที ไหนเลยจะรู้ว่าลูกน้องของตนที่มีฝีมือแข็งแกร่งขนาดนี้ เพิ่งจะเข้าไปในคฤหาสน์ก็ถูกฆ่าแล้ว ต้องพบจุดจบที่ตัวกับหัวแยกขาดจากกัน ส่วนตัวเขาฮิคาวะล่ะ? กระทั่งใครเป็นผู้ลงมือก็ยังมองไม่เห็น จะไม่โกรธได้อย่างไร ศักดิ์ศรีที่แผ่ขยายจนถึงขีดสุดของตนถูกทำร้ายอย่างลึกล้ำ
“เย่เทียนเฉิน ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าแกจะร้ายกาจขนาดไหน!”
ฮิคาวะตะโกน ดาบทหารในมือขวาฟาดฟันออกไปสองครั้ง ต่างพุ่งโจมตีไปยังหน้าต่างห้องนอนของเสี้ยวหยา ในขณะเดียวกันเขาก็กระโดดตามขึ้นไปโดยไม่กลัวว่าจะถูกประกายกระบี่โจมตีเข้ามาสังหารอย่างกะทันหัน
ฉัวะ!
ประกายกระบี่พุ่งเข้ามาสายหนึ่ง โจมตีปราณดาบทั้งสองสายของฮิค
